اگرچه تئوری ارتجاعی محیط متخلخل، بک تئوری قوی برای بررسی تغییر شکل سنگ می‌باشد؛ ولی این تئوری مربوط به تغییر شکل‌های کوچک و برگشت پذیر می‌باشد. این در حالی‌است که در اکثر سنگ‌های متخلخل، با اعمال تنش نسبتاً کم، سنگ از خود رفتار غیرالاستیک نشان می‌دهد و در این شرایط تئوری ارتجاعی محیط متخلخل کارائی خود را از دست می‌دهد. تئوری خمیری محیط متخلخل و یا Poroplasticity همان کاربرد تئوری خمیری استاندارد در محیط اشباع و متخلخل بوده و به بررسی رفتار سنگ در تغییرشکل‌های بزرگ و برگشت ناپذیر می‌پردازد. تئوری Poroplasticity همانند تئوری خمیری استاندارد و کلاسیک شامل دو دسته روابط می‌باشد. مورد اول تابع تسلیم (Yield Function) بوده که شرایط آغاز تغییر شکل پلاستیک را نشان می‌دهد و دیگری مربوط به قانون جریان (Flow Rule) و قانون سخت شدگی (Hardening Rule) می‌باشد، که مربوط به رفتار ماده در طول تغییرشکل پلاستیک است.